~1
W szare noce, takie jak te, zwykł siadać na parapecie i wykonywać do niej telefon. Była powierniczką większości jego zmartwień. Jej głos pomagał mu w uspokojeniu drżących mięśni, które nie dawały mu zasnąć. Dziś, zasiada w zwietrzałym salonie i obserwuje odchodzącą, nędzną tapetę, zapalając papierosa. Niespokojnie spogląda na szeroki parapet, miejsce mikroskopijnych wspomnień, które przybliżyły go do niej. Kiedy decyduje się do niego podejść i uchyla okno, zastyga wpatrzony w ostre odbicie w oknie. Miniony czas odznacza się na jego twarzy. Zmarnowanie przebiega liniami przez jego twarz. Między żalem a kruchą, niewypowiedzianymi słowami a niedotrzymanymi obietnicami, nie pozostaje zbyt wiele miejsca na sen. Ale niezależnie od tego, w końcu zamyka oczy. Wyobraża sobie lepsze życie i ją przy swoim boku. Mógł mieć ją w ramionach, by po chwili ona mogła tulić się do jego torsu. Znów widzi ją w bieli, w rozpuszczonych włosach spływających kaskadami na plecy. Promienieje. W takich m...