~1

W szare noce, takie jak te, zwykł siadać na parapecie i wykonywać do niej telefon. Była powierniczką większości jego zmartwień. Jej głos pomagał mu w uspokojeniu drżących mięśni, które nie dawały mu zasnąć. Dziś, zasiada w zwietrzałym salonie i obserwuje odchodzącą, nędzną tapetę, zapalając papierosa. Niespokojnie spogląda na szeroki parapet, miejsce mikroskopijnych wspomnień, które przybliżyły go do niej. Kiedy decyduje się do niego podejść i uchyla okno, zastyga wpatrzony w ostre odbicie w oknie. Miniony czas odznacza się na jego twarzy. Zmarnowanie przebiega liniami przez jego twarz. Między żalem a kruchą, niewypowiedzianymi słowami a niedotrzymanymi obietnicami, nie pozostaje zbyt wiele miejsca na sen. 

Ale niezależnie od tego, w końcu zamyka oczy. Wyobraża sobie lepsze życie i ją przy swoim boku. Mógł mieć ją w ramionach, by po chwili ona mogła tulić się do jego torsu. Znów widzi ją w bieli, w rozpuszczonych włosach spływających kaskadami na plecy. Promienieje. W takich momentach czuje, że nadal ją posiada. Wspomnienie o niej jest przebłyskiem czegoś realnego. Przewija się przez jego myśli tworząc drugie życie na jawie. Stworzyła też nadzieję. Nieprawdopodobną. 

Mruga i już jej nie ma. Błogostan ucieka mu sprzed oczu, które drażnią końcówki jego potarganych włosów. Czuje się bardziej pusty niż zaledwie chwilę temu, gdy dociera do niego, że ona jest już tylko odbiciem iluzorycznej duszy. Tak mocno pragnie jej widoku, że bezwiednie podnosi się i rusza w kierunku mahoniowego stołu, na którym leży zmięta gazeta lokalna. TRAGEDIA RODZINY CELESTE, głosi nagłówek na pierwszej stronie. Niepokój osadza się w jego jamie brzusznej, choć doskonale zna dalszą część. 
Zaledwie osiemnastoletnia. Zaledwie. Osiemnastoletnia. C a r m e n. Carmen Celeste. Samobójstwo przy Palmer Street. Zaledwie osiemnastoletnia Carmen.
JEGO Carmen. 
Czarne obłoki zaćmiewają słabnące słońce, kwaśny deszcz skrapla jałowe pola nadziei, a Carmen znajduje się gdzieś między nimi. Gdzieś przecież musi być. 

W szare noce, takie jak te, szeptała mu do ucha, że nigdy nie odejdzie. 

Komentarze

Popularne posty