prologue
Straciłeś dla niej umysł.
a k t I
Przyciągnęła Cię. Zrodzona do podziwiania. Jedno spojrzenie wystarczyło Ci, byś był tego pewien. Jej aparycja zapewne powstała z fantazji oraz marzeń dziewcząt aspirujących do bogiń piękności. Była tak nierealnie urokliwa. Stanowiła Twój synonim estetyki. W myślach wołałeś ją wizualną maestrią. Nie potrafiłeś wyprzeć z pamięci jej bezbłędnego, kobiecego artyzmu, jakby zapominając, że stanowi jedynie zlepek komórek. Nie miałeś pojęcia, co ukrywa pod tą tajemniczą skórą. Ale chciałeś w to wniknąć.
a k t I I
Pochłonęła Cię. Nie jesteś pewny kiedy, ale zaabsorbowała całą twoją uwagę. Masz ją pod powiekami. Myśli o niej drażnią Twoje zmysły znacznie bardziej, niż jakikolwiek afrodyzjak. Zdaje się, że poznała wszystkie Twoje czułe punkty po jednej wymianie spojrzenia. Sam chcesz ją posiąść, ale to ona posiada Ciebie. Jesteś chciwy jej dotyku, pragniesz jej słów, bo tylko one mogą Cię nasycić. Oddałeś się jej. Tymczasem ona odchodzi.
a k t I I I
Opuściła Cię. Zapomniała o pożegnaniu. Czujesz, że już nigdy nie będziesz nasycony, równocześnie wierząc, że wróci, by posłać Ci to ostatnie spojrzenie. Zabrała coś ze sobą. To był chyba Twój rozum. Jedyne, co Ci zostawiła, to pustka i osamotnienie. I pożądasz jej, do końca swoich dni. Blizny po niej wciąż żarzą się na Twojej skórze, nasilając potrzebę powrotu Twojego ukojenia. Ale jej już nie ma. Przepadła.
Komentarze
Prześlij komentarz